Ji çîroka bi navê Kewên Birçî:

Zivistan... Ku zivistan dihat, weke kirasê bûkê, dar-daristan, rez û zevî, çiya û newal seranser spî dibûn. Hesreta çukan, teyr û tilûran mistek reşahî bû. Piştî barîna berfê, xort û zilamên gund derdiketin nêçîra kewan. Em zarok li hêviya mezinan diman. Me bi bayê bezê xwe diavête turikên bav, bira û apên xwe. Bi lez me kewên di turikan de dihijmartin. Dema diya min kew dipirtikandin min jê dipirsî:

�“Dayê, bê tiving, kew çawan têne girtin?”

“Lawo, kew di berfê de nikarin bifirin.”

“Çima di berfê de nikarin bifirin?”

“Ku berf dibare, kew tiştekî xwarinê peyda nakin. Birçî dimînin. Ku birçî dibin, hêz di wan de namîne û êdî nikarin bifirin.”

“Bavê min jî wan bi destan digre, ne wisa ye dayê?”

“Erê lawê min, wisa ye, bi destan digrin, kewên birçî nikarin bifirin. Ma tenê kewên birçî ji qerem dikevin? Hemû ajal wisa ne. Mirov jî wisa ne. Ku mirov jî birçî dimînin, ji dest û piyan dikevin. Xwedê tu kesî tî û birçî nehêle.”

“Kewên birçî, nikarin bifirin. Kew, kewên birçî... Birçîbûn...” Û ligel ku ez gelekî birçî bûm jî, min goştê wan kewan nedixwar. Goştê kewên birçî...

�

İsmail Dindar

Di sala 1965an de, li gundekî Midyadê (Qertmîn) ji dayik bû. Dibistana seretayî li gundê xwe xwend. Di navbera salên 1975 û 1981ê de, li Erxenê 6 salan dibistana Dicle Öğretmen Lisesi, leylî xwend. Di navbera salên 1981 û 1983yan de li bajarê Çanakkale, dibistana bilind a mamostetiyê kuta kir. Di meha reşemiya 1984an de li bajarê Mereşê dest bi mamostetiya dibistana seretayî kir. A niha li Diyarbekrê karê mamostetiyê dike. Bavê 2 kur û keçekê ye.

Ji sala 2001ê ve bi nivîsa kurdî têkildar e. Nivîs û çîrokên wî di rojnameya Azadiya Welat, Gündem, Açılım, Radikal 2, kovara W, Çirûsk, Nûbihar, Emekçiler, Özgür Kadının Sesi, Günlük de der çûn. Heta niha di nivîsên xwe de navê Behlûl Zelal bi kar aniye.

Bi navê Hemû Demsal Payîz in (Belkî,� 2007) berhemek wî heye.

�

Kewên Birçî

Ismail Dindar

Çîrok

ISBN: 978-605-5585-07-5

19.5x13, 104 rûpel, 10 TL

www.avestakitap.com